Hymn Przewodników PTTK; Ślubowanie

Hymn Przewodników Turystycznych

sł: Ewa Kornatowska
muz.: na melodię piosenki „Płonie ognisko i szumią knieje…

My przewodnicy Ojczystej Ziemi
Zwiążmy razem jeden krąg.
W darze wszyscy jej ofiarujemy
Serca, myśli, dzieła rąk.

Aby rosła, aby nam piękniała,
Wszystkim szczęście, wszystkim radość dała,
Aby każdy ją kochał goręcej, 
Tu pracował, tutaj żył.

Ziemio nasza przepięknej urody,
Zawsze Polska – wolna dziś.
Kocham Twoje i pola, i wody,
Z Tobą każda wolna myśl.

Niech więc rośnie, niech wciąż nam pięknieje, 
W niej radości nasze i nadzieje.
Chcemy dla niej poświęcić swe siły,
Tu pracować, tutaj żyć.

Ślubowanie Przewodników Turystycznych

Przewodnicy otrzymujący uprawnienia składają uroczyste przyrzeczenie przewodnickie o następującej treści:

„Świadomy zadań i roli przewodnika turystycznego PTTK – przyrzekam pełnić swoje obowiązki sumiennie i starannie, być rzecznikiem krzewienia wiedzy o swoim regionie i Polsce. Dbać o godność, honor i postawę moralną przewodnika turystycznego PTTK, godnie reprezentując swoje Koło Przewodnickie”

Potwierdzeniem nadanego uprawnienia jest państwowa legitymacja lub legitymacja przewodnika turystycznego PTTK oraz blacha przewodnicka. Wzór blach przewodników górskich (tatrzańskich, beskidzkich i sudeckich) zatwierdził i opatentował Zarząd Główny PTTK. Wzór blachy regionalnej opracowuje Wojewódzki Samorząd Przewodników Turystycznych i zatwierdza Zarząd Główny PTTK. Wzór blach, noszonych w poszczególnych kołach i klubach przewodnickich, zatwierdza Zarząd Oddziału PTTK na wniosek Koła lub Klubu Przewodnickiego.

Ważność uprawnień przewodnickich określona jest w decyzji wydanej przez Marszałka Województwa lub Zarząd Główny PTTK.

Polskie Towarzystwo Turystyczno – Krajoznawcze

           Polskie Towarzystwo Turystyczno – Krajoznawcze powstałe w 1950 roku z utworzonego w 1873 roku Towarzystwa Tatrzańskiego, przekształconego w 1920 roku w Polskie Towarzystwo Tatrzańskie oraz utworzonego w 1906 roku Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, jest spadkobiercą tradycji i dorobku ideowego, a także następcą prawnym majątku tych Towarzystw.

1.      Przewodnik powinien stanowić wzór osobowości prawej i szlachetnej, wrażliwej i odpowiedzialnej, o postawie otwartej na drugiego człowieka, powinien uczyć własną postawą i przykładem.
2.      Podstawowym zadaniem przewodnika jest troska o dobro i zdrowie uczestników wycieczki oraz uczciwe i rzetelne przekazywanie wiadomości.
3.      Przewodnik w duchu prawdy, miłości Ojczyzny powinien uczyć zasad współżycia społecznego i postępować zgodnie z nimi.
4.      Przewodnik zaznajamia uczestników wycieczki z dziedzictwem kulturowym Polski i tradycjami narodowymi, a także uczy poszanowania kultury i dorobku innych narodów.
5.      Przewodnik powinien być tolerancyjny wobec różnych przekonań i światopoglądów, respektujących ład społeczny i moralny.
6.      Przewodnika powinna cechować wysoka kultura osobista, zwłaszcza kultura języka ojczystego. W życiu prywatnym jak i zawodowym powinien kierować się takimi samymi zasadami etycznymi.
7.      Przewodnik jest obowiązany przestrzegać norm prawnych, stojących na straży dobra wspólnego, zasady te przekazuje także uczestnikom wycieczki.
8.      Powinnością przewodnika jest troska o dobre imię środowiska przewodnickiego, a przewodników powinny łączyć więzy koleżeńskie, współpracy i solidarności.
9.      Przewodnik uczestniczy w różnych formach dokształcania i doskonalenia oraz dba o wysoki poziom swojej wiedzy przewodnickiej, stale podnosząc swoje kwalifikacje zawodowe.
10.   Przewodnik powinien dzielić się zdobytym doświadczeniem i wiedzą z innymi przewodnikami, otaczać opieka przewodników rozpoczynających służbę przewodnicką, śpiesząc im radą i pomocą. Młodzi przewodnicy powinni okazywać szacunek i uznanie starszym kolegom o większym stażu przewodnickim.
11.   Moralnym obowiązkiem przewodnika jest sumienne i rzetelne wykonywanie swoich zadań. Przewodnik nie uzależnia swojej pracy od wysokości wynagrodzenia, jednocześnie ma prawo do godziwej zapłaty.
12.   Przewodnik szanuje przyrodę i uczy współżycia z nią.

Kodeks Etyczny Przewodnika PTTK
przyjęto uchwałą Komisji Przewodnickiej ZG PTTK
w dniu 24 kwietnia 1999 r

KARTA TURYSTY PTTK

  • Turystyka odradza Twe siły, pomaga każdemu, szczególnie młodzieży, poznawać swoją ojczyznę.
  • Przyroda i dorobek kultury są własnością całego narodu – i Ty jesteś za nie odpowiedzialny.
  • Turysta Twój przyjaciel – służ mu radą i pomocą.
  • Zwiedź to, o czym czytałeś – przeczytaj o tym, co masz zwiedzić.
  • Dopuść naturę do głosu – nie hałasuj.
  • Zostaw miejsce pobytu w takim stanie, w jakim chciałbyś je zastać.
  • Ogień i szkło źródłem niebezpieczeństw – uważaj.
  • Alkohol wrogiem turystyki – unikaj go na wycieczce.
  • Zachowaj ostrożność – Twoja lekkomyślność zagraża Tobie i innym.
  • Turysta wszędzie gościem – pozostawiaj po sobie dobre wspomnienie.
  • Nie bądź obojętny wobec niewłaściwego zachowania innych.
  • Dobry humor pomaga turyście w każdej sytuacji – uśmiechnij się